Eindelijk kon Karsten dan ook zijn feestje geven en zo was het gistermiddag een gezellige boel aan de keukentafel.
Eerst natuurlijk zingen en kadootjes uitpakken, daarna drinken met wat lekkers erbij. 
Daarna werd er buiten lekker een potje gevoetbald.
Toen was het de bedoeling om met z'n allen een filmpje te kijken. Maar één van de mannen zag de bakken met Kapla staan en vroeg of hij daar mee mocht bouwen. Al snel zaten ze allemaal te bouwen waarbij Berit de hoogste toren bouwde.
Al bladerend in mijn fotomappen op mijn laptop kwam ik weer de foto's tegen van ons weekendje Texel vorige maand. In guur weer maakten we toen een wandeling door de Muy richting het strand.
Nergens kon je normaal de duinen in, alles was afgezet met prikkeldraad. 
Iets verderop stond er zelfs een bordje:
Manlief keek wat vreemd op toen ik plots 'Waar de blanke top der duinen' begon te zingen, maar dan wel met aangepaste tekst zoals we hem vroeger thuis ook wel zongen. ;-)
Waar de blanke top der duinen,
afgezet met prikkeldraad,
en om elke honderd meter,
een bord verboden toegang staat.
Juich ik aan het afgezette strand,
Juich ik aan het afgezette strand,
Ik heb u lief mijn Nederland,
Ik heb u lief mijn Nederland.
Een rare titel die simpelweg van alles en nog wat betekent. Een soort update dus aangezien het alweer even geleden is dat ik hier een blogje neergezet heb.
In de tussentijd is er hier natuurlijk van alles de revue gepasseerd.
Zo hebben de kinderen de dagen voor koninginnedag genoten van het huttendorp op de speeltuin.
Lekker met hamers, spijkers, hout, oude lappen en vloerbedekking in de weer.
Ondanks dat het de tweede dag de hele dag flink regende hadden ze het erg naar hun zin.
Daarna mochten we een paar dagen doorbrengen in het huis van opa en oma.
Het was genieten geblazen met het mooie weer, een prachtig uitzicht en een flinke tuin waarin we lekker konden zitten, spelen en vakantie vieren.
En toen was het ook nog tijd voor een feestje.
Karsten vierde zijn achtste verjaardag.
Wat gaat de tijd nog snel.
Het lijkt nog maar gisteren dat hij in zijn wiegje lag. 
Inmiddels is hij uitgegroeid tot een prachtige kerel die van woordgrappen houdt, graag buitenspeelt, dol is op de computer en diep over het leven nadenkt en samen met zijn zus heerlijk de boel op stelten zet
.
.................. een feestje.
Omdat Berit's verjaardag op witte donderdag viel moest haar partijtje even wachten ivm de vrije dagen.
Maar vanmiddag was het zover. Eén voor één druppelden haar vriendinnetjes binnen en even later was het een gezellige drukte aan de keukentafel.
Eerst lekker met z'n allen zingen waarbij het feestvarken uiteraard op de stoel mocht staan.
Toen was het tijd voor de kadootjes. Berit werd enorm verwend.
Na het zingen waren de kelen wat droog en hadden de dames ook wel trek in iets lekkers.
Tijd dus om cake te versieren met een lekkere toef slagroom en allerhande kleurig kleurig suikergoed.
Er werd gesmikkeld en gesmuld dat het een lieve lust was.
Vervolgens mochten de dames hun creatieve kunsten uiten.
Na nog een poosje buitenspelen was het weer tijd om naar huis te gaan.
De tijd gaat hard.
Het lijkt nog maar zo kort dat ik dit kleine meiske in de wieg lag.
Een lekkere mollige baby die graag lachte.
Vandaag is ze dan eindelijk 6 jaar. De dag waarnaar al wekenlang afgeteld werd.
Met een nieuwe feestjurk en haar tractatie brachten we haar naar school.
Iedereen mocht horen dat ze jarig is en na het paasontbijt mag tracteren.
Gisteren was het feest in huize Marleen.
Zowel mijn man als ikzelf werden gedoopt.
Het was fantastisch om dit met familie en vrienden te mogen beleven.
Voor we koppie-onder gingen mochten we ons getuigenis geven. Tijdens mijn getuigenis werd op de schermen de volgende foto getoond.
Ik ben Marleen, getrouwd met José en moeder van drie prachtige kinderen.
Karsten en Berit zien jullie hier regelmatig in de dienst maar Jonne zullen de meesten van jullie pas leren kennen als Jezus terugkomt.
Vandaag sta ik hier om me te laten dopen. Het is een beslissing waar ik heel wat jaren voor nodig had. Waarom ik dan uiteindelijk toch deze beslissing genomen heb?
In 2006 was ik voor de 9e keer zwanger. Het was een zwangerschap met een moeizame start waarbij het er alle schijn van had dat dit de 7e miskraam zou worden.
In die tijd hield ik me vast aan de waarheid dat God groot is. Ik opperde zelfs tegen een vriendin om boven de deur naar de babykamer 'God is groot' te schilderen. Het staat er nog steeds niet maar ik kan niet naar die deur kijken zonder dat ik deze waarheid daar in gedachten lees.
In februari 2007 was ik net bevallen van een prachtige zoon.
Hij was helemaal gaaf, leek op zijn grote broer en zus en ondanks dat hij niet leefde vond ik hem de mooiste baby van de wereld. Ik hield zoveel van dat manneke. Op het moment dat ik hem zo zag liggen besefte ik hoeveel God van ons moet houden.
Hij gaf zijn Zoon om de relatie tussen Hem en mij te herstellen en God wist ook heel goed wát Hij deed.
Toen ik in de week daarop daar nog eens over nadacht kwam de gedachte op dat het raar is dat je een God die zoveel liefde voor ons heeft niet in alles gehoorzaamt. Er staat tenslotte in de Bijbel: Bekeer je en laat je dopen.
Het was een wonderlijke week waarin God bijna tastbaar aanwezig was. Er gebeurden ondanks het verdriet en gemis zoveel mooie dingen waarin ik duidelijk de hand van God zag.
Op een gegeven moment praatte ik hierover met diezelfde vriendin. Haar antwoord: 'God is groot'.
Het was verwonderlijk hoe dichtbij God was in deze moeilijke dagen. Eerst was die waarheid voor mij een strohalm om me aan vast te klampen. In de dagen na Jonne's overlijden en geboorte werd het steeds meer een getuigenis, iets wat ik wel van de daken zou willen schreeuwen.
Toen de kinderen de dag voor de begrafenis het kistje van hun broertje gingen beschilderen bleef het voeteneind kaal zodat ik daar de waarheid op kon schrijven.
Deze foto is mijn geheugensteuntje als het af en toe heel moeilijk is. God is groter dan de dood en in Zijn zoon mogen wij leven in relatie met de Vader.
Wat een heerlijkheid. Eindelijk weer eens echt winter compleet met een laag natuurijs waar lekker op geschaatst kan worden. De sneeuw bleef beperkt tot de rijp maar ook daar hebben we volop van genoten.
Het was wel raar om te beseffen dat onze kinderen gewoon nog nooit natuurijs hadden meegemaakt.
Van opa en oma kregen ze allebei een paar schaatsen en daar hebben ze heerlijk gebruik van gemaakt.
December, tijd voor een feestelijk blogje al zal dit een iets andere inhoud hebben dan je op het eerste gezicht zou verwachten. Geen kerst en sinterklaas in dit blogje.
Wat dan wel? De bijbelse feesten. God heeft prachtige feesten ingesteld die we helaas in de christelijke traditie vaak alleen nog maar van naam kennen. Dat is ontzettend jammer want ze hebben zo'n diepgang.
Afgelopen weken hebben we hier een cursus over gevolgd bij Studiehuis Reshiet
Het was een prachtige ervaring om samen met 15 man aan de keukentafel te leren over de symboliek van deze feesten en vervolgens samen een feestmaaltijd te nuttigen.
Samen zingen deden we ook.
Het Avinu Malkenu (onze vader onze koning) zingt al sinds zondagmiddag door mijn hoofd.
De herfstvakantie is weer bijna voorbij.
Nog even genieten we met z'n vieren van de prachtige natuur.
Wat is God toch creatief dat Hij dit allemaal zo heeft gemaakt.
Van de week waren we in Austerlitz. Lekker wandelen in het bos. Genieten van de herfstkleuren en de geur van vallend blad. Een zonnetje op ons gezicht en ondertussen hielden we hele gesprekken. 
Sinds kort is de piramide opengesteld voor publiek.
Een kaartje voor een volwassene is 2,50, een kind mag voor 1,50 naar boven klimmen.
Je hebt daar een prachtig uitzicht. Bij redelijk helder weer kijk je tot Utrecht.
En als je dan zegt: Berit kijk eens even leuk in de camera krijg je dit. :-)))
Al dagenlang had hij afgeteld want dinsdag zou hij op schoolreis gaan.
Met z'n allen in de bus naar Blijdorp om naar de beesten te kijken, een speurtocht te doen en te spelen.
Deze keer mocht ik zelf ook mee. En ja, waar ik ga, gaat ook mijn camera. :-))
Na een eind lopen lekker even wat drinken.
Apies kijken
In het treintje naar het Oceanium
Zeepaardjes die eten krijgen.
Kleine kwalletjes.
